که سر تا پا همه بندی و پا تا سر همه چینی

چنان بر گریه ام لعل می آلود تو می خندد

که آزادی به محبوسی و دل شادی به غمگینی

الا ای طره جانان، من از چین تو در بندم

فروغی تا صبا دم می زند از خاک پای او

سر مویی نمی ارزد وجود نافه چینی