الا ای طره جانان، من از چین تو در بندم

چو گنجشکی که افتاد ناگهان در چنگ شاهینی

چنان بر گریه ام لعل می آلود تو می خندد

که آزادی به محبوسی و دل شادی به غمگینی

که سر تا پا همه بندی و پا تا سر همه چینی

فروغی تا صبا دم می زند از خاک پای او

سر مویی نمی ارزد وجود نافه چینی