چو گنجشکی که افتاد ناگهان در چنگ شاهینی

مرا تا می دهد چشم تو جام باده، می نوشم

تویی چون ساقی مجلس چه تقوایی چه آیینی

در افتاده ست مرغ دل به چین زلف مشکینت

چنان بر گریه ام لعل می آلود تو می خندد

که آزادی به محبوسی و دل شادی به غمگینی

الا ای طره جانان، من از چین تو در بندم