که از دو چشم فسونگر بلای خواب منی

ز سیل حادثه یارب خرابیت مرساد

که گنج خانه کنج دل خراب منی

من از بلای محبت چگونه پوشم چشم

اگر درنگ نداری به بزم من نه عجب

از آن که تندتر از عمر پرشتاب منی

ز دستت ای غم هجران مرا خلاصی هست