باده کهنه بی آشام و گل تازه ببوی

ژاله بر لاله فرو می چکد از دامن ابر

خیز و با لاله رخی ساحت گل زار ببوی

تازه کن عهد کهن با صنم باده فروش

تا نیفکنده سرت کوزه گر چرخ به خاک

رخت در پای خم انداز و می افکن به سبوی

در می خانه برو باده دیرینه بنوش