در می خانه برو باده دیرینه بنوش

باده کهنه بی آشام و گل تازه ببوی

تا نیفکنده سرت کوزه گر چرخ به خاک

رخت در پای خم انداز و می افکن به سبوی

لب دریا بنشین دامن سجده بشوی

صورت حال مرا سرو چمن می داند

که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی