که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی

در می خانه برو باده دیرینه بنوش

لب دریا بنشین دامن سجده بشوی

صورت حال مرا سرو چمن می داند

گفتم از گریه مگر باز شود عقده دل

آن هم از طالع برگشته گره شد به گلوی

همه تدبیر من این است که دیوانه شوم