آن هم از طالع برگشته گره شد به گلوی

صورت حال مرا سرو چمن می داند

که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی

گفتم از گریه مگر باز شود عقده دل

همه تدبیر من این است که دیوانه شوم

کودکان در پیم افتند به صد هایا هوی

راستی با خم ابروی تو نتوان گفتن