همه تدبیر من این است که دیوانه شوم

که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی

گفتم از گریه مگر باز شود عقده دل

آن هم از طالع برگشته گره شد به گلوی

کودکان در پیم افتند به صد هایا هوی

راستی با خم ابروی تو نتوان گفتن

جز حدیث دم شمشیر شه معرکه جوی