گفتم از گریه مگر باز شود عقده دل

لب دریا بنشین دامن سجده بشوی

صورت حال مرا سرو چمن می داند

که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی

آن هم از طالع برگشته گره شد به گلوی

همه تدبیر من این است که دیوانه شوم

کودکان در پیم افتند به صد هایا هوی