لب دریا بنشین دامن سجده بشوی

تا نیفکنده سرت کوزه گر چرخ به خاک

رخت در پای خم انداز و می افکن به سبوی

در می خانه برو باده دیرینه بنوش

صورت حال مرا سرو چمن می داند

که کشیدن نتوان پای به گل رفته فروی

گفتم از گریه مگر باز شود عقده دل