گر تو را خواجه به خلوتگه خاصش خواند

کامیاب از لب جان پرور جانان نشوی

من که واله شدم از دیدن آن صورت خوب

تو برو دیده نگه دار که حیران نشوی

بندگی را مده از دست که شیطان نشوی

تیره بختی سکندر به تو روشن نشود

تا که محروم ز سرچشمه حیوان نشوی