تا که محروم ز سرچشمه حیوان نشوی

گر تو را خواجه به خلوتگه خاصش خواند

بندگی را مده از دست که شیطان نشوی

تیره بختی سکندر به تو روشن نشود

هرگز انگشت تو شایسته خاتم نشود

تا ز سر پنجه اقبال سلیمان نشوی

گر شوی ماه فروزان به فروغی نرسی