تیره بختی سکندر به تو روشن نشود

تو برو دیده نگه دار که حیران نشوی

گر تو را خواجه به خلوتگه خاصش خواند

بندگی را مده از دست که شیطان نشوی

تا که محروم ز سرچشمه حیوان نشوی

هرگز انگشت تو شایسته خاتم نشود

تا ز سر پنجه اقبال سلیمان نشوی