نوبهار آمد و تعجیل به رفتن دارد

یا ز خاک در او پای بکش، دست بشوی

غنچه گو با دهنش لاف مزن، هیچ مخند

لاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی

کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی

بامدادان همه کس راز مرا می بیند

بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی