بامدادان همه کس راز مرا می بیند

لاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی

نوبهار آمد و تعجیل به رفتن دارد

کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی

بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی

دانه اشک بده درگران مایه بگیر

غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی