کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی

غنچه گو با دهنش لاف مزن، هیچ مخند

لاله گو با رخ او ناز مکن هیچ مروی

نوبهار آمد و تعجیل به رفتن دارد

بامدادان همه کس راز مرا می بیند

بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی

دانه اشک بده درگران مایه بگیر