دانه اشک بده درگران مایه بگیر

کو مجالی که بریزند می از خم به سبوی

بامدادان همه کس راز مرا می بیند

بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی

غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی

آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرم

که گرفتم همه جا دامن آن سلسله موی