آن چنان دست جنون گشت گریبان گیرم

بس که شب می رودم خون دل از دیده به روی

دانه اشک بده درگران مایه بگیر

غوطه در بحر بزن گوهر گم گشته بجوی

که گرفتم همه جا دامن آن سلسله موی

راستی گر بچمد سرو فروغی به چمن

باغبان سرو سهی را بکند از لب جوی