راستی جز خم ابروی تو نشنیدم من

روی خورشیدوشت شعله عالم جان

دستم از حلقه مویت همه شب مشک فروش

چشمم از تابش رویت همه روز اشک افشان

که مه نو بکشد بر سر خورشید کمان

من ندیدم ز رخ خوب تو فرخنده تری

جز بلند اختر فرخ ملک ملک ستان