پیش لب نوشینت تا کی به سوال آیم

از چشم خمارینت سرمست شرابم کن

من زهر فراقت را زین پیش نمی نوشم

صهبای وصالم ده، فارغ ز عذابم کن

گر بوسه نمی بخشی یک باره جوابم کن

رخساره نشان دادی بی دین و دلم کردی

بگشای خم گیسو بی طاقت و تابم کن