عقل در چاره سودای تو بی چاره بماند

هم چو مجنون بدوند از عقب محمل تو

دوش پیش دهنت مشکل خود را گفتم

گفت کز تنگی حل می نشود مشکل تو

وقت آن است که دیوانه شود عاقل تو»