دست کوته نکند اشگ ز دامان ما را

ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم

می کند حلقه زلف تو پریشان ما را

تا به دامان وصالت نرسد دست امید

در ره کعبه وصل تو ز پا ننشینیم

گرچه در پا شکند خار مغیلان ما را

ای عبید از پی دل چند توان رفت آخر