گرچه در پا شکند خار مغیلان ما را

تا به دامان وصالت نرسد دست امید

دست کوته نکند اشگ ز دامان ما را

در ره کعبه وصل تو ز پا ننشینیم

ای عبید از پی دل چند توان رفت آخر

کرد سودای تو بس بی سر و سامان ما را