دل باز کی به سینه مجروح ما رسد

ما خاک آن رهیم که بر رهگذار اوست

بسیار خاست فتنه ز قد بتان ولی

این فتنه برنخاست که در روزگار اوست

مسکین اسیر سلسله مشگبار اوست

نام عبید کی رود از یاد اهل دل

چون گفته های نازک او یادگار اوست