نام عبید کی رود از یاد اهل دل

این فتنه برنخاست که در روزگار اوست

دل باز کی به سینه مجروح ما رسد

مسکین اسیر سلسله مشگبار اوست

چون گفته های نازک او یادگار اوست

چرخ ستیزه کار بر او کی جفا کند

آخر نه پادشاه خداوندگار اوست