من اندر کنج باغی باده در سر

خنک آب روان و سایه سرو

در این موسم که گل دل می رباید

صبا در باغ معجز مینماید

گرفته ساغری بر یاد دلبر

نهان در گوشه ای تنها نشسته

ز صد جا خار غم در پا شکسته