که تیر چرخ زان بر زد نفیری

به پیکان گوش او کز اوج و از پست

بسان تیر می شد شست در شست

غرض ناگه رسید از غیب تیری

بماند آن رخش آتش پای سرکش

گرفت ماه شد در برج آتش

الغفان در حرم میداشت مستور