الغفان در حرم میداشت مستور

که تیر چرخ زان بر زد نفیری

بماند آن رخش آتش پای سرکش

گرفت ماه شد در برج آتش

چو فرزند خودش در پرده نور

چو فرمان شد که آن ریحان فردوس

به شهر آرند چون برجیس در قوس