گرفت ماه شد در برج آتش

غرض ناگه رسید از غیب تیری

که تیر چرخ زان بر زد نفیری

بماند آن رخش آتش پای سرکش

الغفان در حرم میداشت مستور

چو فرزند خودش در پرده نور

چو فرمان شد که آن ریحان فردوس