بباید کرد نخلی هم نشینش

نهاد از دور گردون بر نهم پای

خضر خان چون به سرسبزی چنان گشت

که خواهد عالمی را سایبان گشت

که برخوردار گردد میوه چینش

پس آنگه عزم شد سلطان دین را

هم آن معصومه پره نشین را