هم آن معصومه پره نشین را

بباید کرد نخلی هم نشینش

که برخوردار گردد میوه چینش

پس آنگه عزم شد سلطان دین را

که چون خان خضر خان «الپخان» است

که زیب چهره دولت بدان است

به درج عصمتش دریست مستور