هوای دل همی کرد از درون جوش

جگرها را تشنه، لبها مهر بسته

کمان داران رغبت تیر در شست

نه امکان زدن بر آهوی مست

تحیر بانگ بر می زد که خاموش

جوان شیری ز کار خویش خندان

که صیدش پیش و او بربسته دندان