جوان شیری ز کار خویش خندان

نه امکان زدن بر آهوی مست

هوای دل همی کرد از درون جوش

تحیر بانگ بر می زد که خاموش

که صیدش پیش و او بربسته دندان

وز آن سو نازنین با جان پر جوش

ز حیرت ناز را کرده فراموش