وز آن سو نازنین با جان پر جوش

تحیر بانگ بر می زد که خاموش

جوان شیری ز کار خویش خندان

که صیدش پیش و او بربسته دندان

ز حیرت ناز را کرده فراموش

نشسته هر دو دلدار وفا جوی

چو دو آیینه با هم روی در روی