که صیدش پیش و او بربسته دندان

هوای دل همی کرد از درون جوش

تحیر بانگ بر می زد که خاموش

جوان شیری ز کار خویش خندان

وز آن سو نازنین با جان پر جوش

ز حیرت ناز را کرده فراموش

نشسته هر دو دلدار وفا جوی