هنوز، این سبزه را شبنم نشسته است

که گر غم پرس من می پرسیدم کم

چه کم دارم ز خوبی، تا خورم غم؟

هنوز، از شاخ سبزم، برنرسته است

ز بی خوابی همه شب چشم من باز

تو با هم خوابه خود خفته در ناز

ترا بادا حرام آن شکر و می