ز بی خوابی همه شب چشم من باز

چه کم دارم ز خوبی، تا خورم غم؟

هنوز، از شاخ سبزم، برنرسته است

هنوز، این سبزه را شبنم نشسته است

تو با هم خوابه خود خفته در ناز

ترا بادا حرام آن شکر و می

که می نوشی ز لبهایش پیاپی