تو با هم خوابه خود خفته در ناز

هنوز، از شاخ سبزم، برنرسته است

هنوز، این سبزه را شبنم نشسته است

ز بی خوابی همه شب چشم من باز

ترا بادا حرام آن شکر و می

که می نوشی ز لبهایش پیاپی

مرا بادا حلال اندوه خوردن