چو در و لعل بانو کرد در گوش

به خدمت گر قبولی یابد این راز

دری از نیک خواهی کرده ام باز

چو آن خونابه قطره قطره در وجودش

دل از یاقوت گوشش سفته تر گشت

دو چشمش همچو گوشش پر گهر گشت

نهانی جست فرمانی ز درگاه