دل از یاقوت گوشش سفته تر گشت

دری از نیک خواهی کرده ام باز

چو آن خونابه قطره قطره در وجودش

چو در و لعل بانو کرد در گوش

دو چشمش همچو گوشش پر گهر گشت

نهانی جست فرمانی ز درگاه

که فرماید قران زهره با ماه