لبش پر خنده چشم از گریه تر هم

که کام دل رسید اکنون تو دانی

خضر خان کز چنان کامی خبر یافت

خضر گوئی دوباره چشمه دریافت

ز بس شادی شده حیران و در هم

در آن فرحت که شد جان نوش یار

تنش می شد ز جان کهنه پیزار