در آن فرحت که شد جان نوش یار

خضر گوئی دوباره چشمه دریافت

لبش پر خنده چشم از گریه تر هم

ز بس شادی شده حیران و در هم

تنش می شد ز جان کهنه پیزار

روان شد چو خیال خویش بی خویش

خیال دوست رهبر کرده در پیش