تنش می شد ز جان کهنه پیزار

لبش پر خنده چشم از گریه تر هم

ز بس شادی شده حیران و در هم

در آن فرحت که شد جان نوش یار

روان شد چو خیال خویش بی خویش

خیال دوست رهبر کرده در پیش

درون شد چون به خلوت گاه دل جوی