خیال دوست رهبر کرده در پیش

در آن فرحت که شد جان نوش یار

تنش می شد ز جان کهنه پیزار

روان شد چو خیال خویش بی خویش

درون شد چون به خلوت گاه دل جوی

دویده چار گشتش روی در روی

نظرها گرم و جانها در جگر بود