روان شد چو خیال خویش بی خویش

ز بس شادی شده حیران و در هم

در آن فرحت که شد جان نوش یار

تنش می شد ز جان کهنه پیزار

خیال دوست رهبر کرده در پیش

درون شد چون به خلوت گاه دل جوی

دویده چار گشتش روی در روی