گرفت اندر کنار آن سرو گلرنگ

چو ابر از آفتاب و حله از حور

در آویخت چون باز شکاری

که آویزد به کبک مرغزاری

بسان برگ گل در غنچه تنگ

پس از مهر خزانه دور شد پاس

به لولو سفتن آمد نوک الماس