بسان برگ گل در غنچه تنگ

در آویخت چون باز شکاری

که آویزد به کبک مرغزاری

گرفت اندر کنار آن سرو گلرنگ

پس از مهر خزانه دور شد پاس

به لولو سفتن آمد نوک الماس

نمی شد ریسمان را راه در در