نمی شد ریسمان را راه در در

بسان برگ گل در غنچه تنگ

پس از مهر خزانه دور شد پاس

به لولو سفتن آمد نوک الماس

که در ناسفته بود و ریسمان پر

چو در شد در شکوفه شاخ گلگون

شکوفه خنده زد با گریه خون