که در ناسفته بود و ریسمان پر

پس از مهر خزانه دور شد پاس

به لولو سفتن آمد نوک الماس

نمی شد ریسمان را راه در در

چو در شد در شکوفه شاخ گلگون

شکوفه خنده زد با گریه خون

چنان در قفل سیمین شد کلیدش